Do I Ever Cross Your Mind?

Með fjórar undirhökur og heimatilbúna súkkulaðihnetuklumpinn frá Mömmu I læstist ég inná karlaklósetti í lestinni. Lestarstjórinn var eflaust buínn að fá sér of marga espressóa því við þeystumst of hratt áfram og ég neyddist til að snerta einn vegginn til að halda jafnvægi - og snerta ekki fleira. Loksins komst ég út og sneri aftur í sveittu káetuna mína þar sem fyrir voru fimm aðrir stúdentar. Allir sofandi á leið til Bologna. Hvert ættu stúdentar annars að fara?

-

Fermingarveislan stóð yfir í tvo daga. Hún dró fram trúna í fólki og kílóin á mér. Fermingin sjálf tók yfir tvo tíma og allur bærinn okkar mætti, ásamt nágranabænum og frænda hans. Frændinn hélt ég væri 16 ára. Ég ákvað að hlæja - þó það hefði sennilega verið fyndnara að gráta.

-

Gleðin var ólýsanleg þegar ég komst loksins (eftir 15 mánuði) í gamla skólann og fékk mér heitt horn með nutella og svo innbakaðan mozzarella með tómötum og svo sætabrauð og svo...sellerískyr?



kveðja frá Pradaskólanum
alla prossima