Til allra vina minna þarna úti

Upp á síðkastið hef ég reynt að eignast vini í vinnunni. Það gengur ekkert rosalega vel. Eina manneskjan sem raunverulega eignast vini er Lisbet. Það borgar sig greinilega að hanga fyrir utan hjá fólki þar til það hleypir manni inn. Hún sagði mér líka að ef maður klappar fólki eða klórar því á það til að verða vingjarnlegra. Þannig að ég reyndi það. Óðinn (bakari) vildi ekki vera vinur minn þótt ég klóraði honum á hausnum, samt finnst honum gott að láta klóra sér. Kannski klóra ég bara of fast. Eða of hratt. Eða bara „plain“ illa. Hverjum hefði dottið í hug að klór gæti verið svona flókið?

Anna Katrín er líka farin. Þannig að eina vinkona mín úr vinnunni er horfin. Núna hugsa margir „En hvað með Brynju og „The Namer“ ?“ Svarið er ...nei. Þær eru ekki vinkonur mínar. Því vinir hlæja með manni en ekki að manni. Allavega oftast. Stundum.

Kannski get ég farið á Vinaeignstinganámskeið eins og Svalanámskeiðið.